Do We Really Need to Work?

Unemployment has been on the rise lately, pretty much anywhere. We could attribute this to the economic crisis, but economies (except for some parts of Europe) have been growing. Even those parts of Europe which haven’t been growing have shown an increase in unemployment that does not mirror the decrease in GDP.

Interesting blog On David Yerle Writes

Do We Really Need to Work?.

Vertrouwen 3.0

In heel veel artikelen over Leiderschap, Nieuw Organiseren, Slow Management, Rijnlands denken etc. is de basis ‘vertrouwen’. Vertrouwen in plaats van wantrouwen. Samenwerken in plaats van concurreren. Met vertrouwen als uitgangspunt. Maar wat is vertrouwen eigenlijk? Ik heb er al eerder een blogje over geschreven waarin ik stelde dat ik mensen vertrouw voor specifieke zaken, maar dezelfde mensen niet vertrouw als het om andere zaken gaat. Dat heeft te maken met ervaring, met resultaat behaald in het verleden. Met het schenden van vertrouwen.

Maar wat is dan dat vertrouwen? Is dat meetbaar, is het te lokaliseren, kan ik aangegeven wáárom ik iemand een bepaalde taak wel toevertrouw en een andere niet? Vertrouwen lijkt wat dat betreft veel op ‘kwaliteit’: we weten allemaal wanneer het er is, maar niemand kan aangeven waarom. Let wel: ik heb het over echte kwaliteit, niet over de kwantitatieve vorm ervan die tegenwoordig meestal gebruikt wordt. Dat is kwantiteit.

Nu lees ik net een artikel over Bo Tarenskeen, toneelschrijver, regisseur en filosoof. Zijn nieuwste voorstelling heet ‘Ons vertrouwen is nergens op gebaseerd’ wat in ieder geval als titel goed overeenkomt met mijn gedachten daarover.  Bo probeert in zijn voorstelling duidelijk te maken dat vertrouwen niet ‘iets’ is, maar juist het ontbreken van iets: niets. Niets doen, het laten, dat is vertrouwen. En dat is opvallend gelijk aan de principes van ‘wu-wei’: het zijn beloop laten, het niet ingrijpen, niet handelen. En wu-wei is de basis voor het ervaren van kwaliteit. Vertrouwen, de afwezigheid van iets, zowel als wu-wei, het niet ingrijpen, niet handelen, zijn beide gevolg van het ervaren van kwaliteit. Als iets kwaliteit heeft hoeven we niet in te grijpen en vertrouwen we het.

Ik denk dat Bo gelijk heeft: vertrouwen is loslaten. Het niet ingrijpen, niet handelen, het zijn beloop laten gaan. We vertrouwen de piloot als we in het vliegtuig zitten en dat doen we door vooral ons niet te bemoeien met het vliegen. We vertrouwen de buschauffeur en treinmachinist op dezelfde wijze. De principes van wu-wei: actief niet-handelen.

Omgekeerd kan je dus stellen dat in al die zaken waar we ons wél mee bemoeien, vertrouwen ontbreekt. We bemoeien ons met de politiek, met de leiding van de organisatie waar we werken, met de wijze waarop onze kinderen onderwezen worden, met de medicijnen die onze dokter voorschrijft, met de ingrediënten van ons voedsel, met het financieel systeem. Eigenlijk met alles wat om ons heen gebeurt. Veel meer dan vroeger. En dus moet je concluderen dat we maar in vrij weinig instellingen vertrouwen hebben en dat dit steeds minder wordt.

De vraag is hoe dat komt. Volgens mij komt dit doordat onze maatschappij gebaseerd is op angst. Angst verkoopt, en dus worden we op alle mogelijke manieren ‘bang’ gemaakt: door het nieuws, door de regering, door de commercie. En hoe banger wij gemaakt worden, hoe minder zelfvertrouwen we krijgen. En dat is, volgens mij, de basis voor vertrouwen: je kan pas vertrouwen hebben in iets, als je begint met jezelf te vertrouwen. En dat lukt niet als je geleid wordt door angst. Let eens op hoe vaak mensen de uitdrukking ‘ik ben bang dat…’ gebruiken. Let eens op bij het lezen van het nieuws, het bekijken van het journaal hoevaak er items zijn die gaan over onze veiligheid, over onze gezondheid. Alleen al de simpele mededeling dat er zoveel mensen zijn overleden aan een bepaalde ziekte heeft geen ander doel dan ons bang te maken voor die ziekte. Je moet sterk zijn om je daar niet door te laten beïnvloeden en je eigen, op je zelfvertrouwen gebaseerde, weg te blijven gaan.

Het wordt tijd dat we gaan omdenken en gaan loslaten. Te beginnen met zelfvertrouwen op te bouwen en gaan inzien dat we ons niet moeten laten leiden door hetgeen door de media, de commercie en de politiek over ons uitgestrooid wordt. En gaan geloven in onszelf. Dan neemt vanzelf de behoefte af om ons ergens mee te bemoeien, dan kan er weer sprake van vertrouwen zijn. En pas dan, als we het vertrouwen weer teruggevonden hebben kunnen we echt gaan samenwerken met anderen, op basis van vertrouwen. En kunnen wij de ander in zijn waarde laten omdat we niet meer willen ingrijpen. Dan kunnen we echt werken aan Organisatie 3.0, aan Slow-Management, aan de Sharing Economy. Ik zou willen dat het al zover was.

The More You Know, the More Likely You Are to Be Hired

Linked 2 Leadership

Leading and Reading

The best consultants — and the ones who draw the most business — are conversationalists.

We all know people like this: They have the uncanny ability to discuss any topic.

Bringing New Insights

They always bring some new insight to the conversation and offer the potential to turn a client’s business on its head. Not only do they have exceptional knowledge in a specific field, but they are also savvy business people.

Unsurprisingly, the smartest consultants are also well-read.

They know what’s current and how it will affect their clients’ businesses. They have read the latest books and studies, and they know how to apply the knowledge that they have gained. So if your intention is to become one of the best consultants in your field, you need to become the most knowledgeable and well-read consultant.

The Need for Consultants to Know Business

A consultant’s currency is knowledge, and in…

View original post 574 more words

Leadership goes beyond formalities.

Great blog about leadership, agenda’s, formalitites and skip all that doesn’t matter.

Thefutureleadershipinitiative

A few weeks ago, I was preparing a customer meeting with a colleague. The goal of the meeting was to present our leadership programs. I didn’t feel the need to prepare a lot. I like to go into meetings without presentations, leaflets or other formal material. For me it’s about connecting personally. I ask open questions and explore the context up to the point that I can connect my own story to it. The formal stuff can wait.

My colleague reasoned vice versa: the client asked information, so she wanted to provide information and prepared a slide deck. I’m no sales specialist or customer relationship expert, so I went a long with her and inserted my own slides. We went into the meeting and it wasn’t very comfortable. I got frustrated because we got stuck in the content of things, and my colleague wasn’t comfortable either because she felt I wanted…

View original post 406 more words

Wel werk, geen banen. Veel kruimels maken een brood

Glenn van der Burg's Blog

De ontwikkelingen in de arbeidsmarkt staat op een scharnierpunt. De werkloosheid loopt snel op tot schrikbarende getallen en percentages. 7,5% werkloosheid, 15% onder jongeren en 28,4% onder allochtone jongeren. Aan de andere kant maken werkgevers zich nog steeds zorgen over het toekomstige arbeidspotentieel van ondermeer technisch geschoold personeel. Maar ook de werkdruk binnen veel organisatie is groot. Ik zie dan ook dat er wel veel werk is, maar niet veel banen.

Foto Kruimels zijn ook broodVeel kruimels
Het werk is versnipperd, verdeeld en daarom blijft het maar even liggen. Of het nu het bijwerken van de website, het starten met social media, het opschonen van het archief, het updaten van de computers of uitwerken van nieuwe ideeën is. Werk dat best wel even kan wachten en op de korte termijn geen omzet, winst of verlies oplevert. Want het uitzetten van het werk kost eerst een investering van een collega. Ondernemers houden dus gewoon de…

View original post 386 more words

Utopia, Dystopia, and the Future of Work

Talent Vanguard

I think a lot about the future.  And although I’m not that old, I’ve already learned that the future, when one gets there, differs from the idea of the future in ways that are unexpected and impossible to predict. I think it’s this ‘certain uncertainty’ that drives us to continually envision possible futures. But these visions, fed by our past experiences and current outlook, often tell us more about our present selves than they do about where we’ll actually end up.

I’ve been reading a lot of superb, thought-provoking visions of the future of work and Human Resources from others recently, and grappling with what they might mean for us as employees, managers and HR professionals. The difference between many of these possible realities is vast, but this shouldn’t surprise us- humanity’s visions of the future are often shaped by the contrasting themes of utopia and dystopia.

View original post 840 more words

De staat van terminale serieusheid

Talent

We weten inmiddels dat humor en een open mind een positieve invloed heeft op onze creativiteit. Maar niet iedereen weet nog dat we rond ons 44e levensjaar een serieus probleem hebben op precies deze twee punten en dat dat een enorme invloed heeft op onze creativiteit. Een aantal jaren geleden Paul Iske (o.a. van Instituut voor Briljante Mislukkingen) ontmoet en van hem heb ik deze creativiteitsindex gezien die hij in een paper heeft geplaatst in 2005. Ik gebruik ‘m veel in presentaties, maar een blog is het ook zeker weer eens waard.

creativiteitsindex

Opvallend is dat we op ons 5e levensjaar blijkbaar nog veel lachen en veel vragen stellen en dat we op ons 8e al zo’n beetje in de gevarenzone komen. Het lijkt erop dat onze scholing en misschien zelfs opvoeding, maar toch ook ons banen ons onvoldoende kietelen en speelruimte bieden. Op ons 44e zitten we blijkbaar te…

View original post 56 more words